viel mijn oog op een sigarettenpakje. Rechts van het inmiddels bekende zielige schildpadje (je weet wel, zo’n foto waarop het een rietje in z’n neus heeft) stond iets anders: een hand die een peuk weg flikt. Met een goede rode streep erdoorheen.
De plaatjes van verkoolde longen en kinderen met sigaretten in de hand zijn we inmiddels wel gewend. Die zijn er al jaren. Ze schokken bijna niet meer, voor een ervaren roker zijn ze ondertussen misschien al wel verzamelwaardig.
Maar deze kleine illustratie zette me aan het denken. Niet omdat het schokkender was, maar juist omdat het zo herkenbaar was. Die hand? Dat ben ik, was ik of kan ik zijn na drie bier en een lang gesprek.
Als ik er over schrijf hoor ik hem bij wijze van aankomen, de PeukenZuiger. Het item van RTV-Noord was er naar mijn idee niet zomaar eentje. Elke sigaret die op straat landt verontreinigt 10 liter water… Het minste wat we kunnen doen is de opgerookte sigaretten op een fatsoenlijke manier weggooien.
Het is toch bizar dat iemand hiervoor vrijwillig de straat op moet met een stofzuiger op zijn rug. Iemand die rechtzet wat anderen laten slingeren. Dus hop, loop naar een prullenbak, draag een leeg pakje met je mee voor je afval of als je echt een goede hebt: wees zoals Evert en ga zelf peuken zuigen! En dan niet nadat je ze net hebt aangestoken natuurlijk.
En daar zit iets in: want als we mensen niet confronteren met de grote schaal, maar juist met het kleine gedrag? Niet meteen de oceaan, maar eerst Evert. Niet de impact over tien jaar, maar je gedrag van vandaag.
Dus: welk “gewend” gedrag verdient zo’n illustratie met een streep er doorheen?
